پياز يك گياه زراعي پر ارزشي است. جنبه هاي كيفيت و عملكرد بالاي آن از نظر اقتصادي مهم است. كيفيت پياز از نظر اندازه ، ظاهر ، درصد پياز هاي داراي تك مركزي ، حساسيت نسبت به جوانه زني و پوسيدگي در انبار مورد توجه مي باشد. 

پياز بطور فوق العاده دوره رشد كند و طولاني تا مرحله ۳ برگي دارد. در مقايسه با ساير گياهان سرما دوست نظير كاهو و چغندر لبويي ، سرعت رشد اوليه آن تقريبا" نصف آنها است . بعد از كاشت در شرايط آب و هوايي عادي ، دوره رشد كند آن بعد از كاشت تقريبا" ۵۰ تا ۷۰ روز طول مي كشد. در طي اين دوره رشد كند ، نياز غذايي پياز خيلي پائين است. ساير عوامل زراعي نامساعد نظير خسارت علفكش يا اسيديته خاك مي توانند رشد رويش اوليه را بيشتر كند سازند . گاهي رشد اوليه كند پياز را به طور نادرست به كمبود عناصر غذايي نسبت مي دهند. رشد سريع برگ پياز زماني شروع مي شود كه بوته آن به مرحله ۳ برگي رسيده باشد. هر برگي كه در مي آيد از برگ قبلي خود بزرگتر است. سرعت رشد برگ با افزايش دما بيشتر مي شود . رشد برگ پياز به دماي حداقل ۴ درجه سانتي گراد و حداكثر حدود ۲۶ درجه سانتي گراد نياز دارد. رشد ريشه پياز با سرعت منظم در طي رشد برگ شروع مي شود . ريشه هاي جديد از صفحه پايه غده پياز همزمان با توليد برگ بوجود مي آيد. پياز سيستم ريشه دهي سطحي و انشعابات كمي دارد و اين از نظر مديريت تغذيه پياز مهم مي باشد. بيشتر ارقام پياز بعد از مرحله ۶ تا ۸ برگي غده بندي را شروع مي كنند. وقتي اندازه قطر غده پياز به دو برابر اندازه قطر گردن پياز برسد رشد غده پياز شروع مي شود. پياز در واكنش به افزايش طول روز تشكيل غده را شروع مي كند. بسياري از ارقام پياز از نظر شروع تشكيل غده پياز نياز هاي متفاوتي به حداقل طول روز دارند . دما و كيفيت طيف نور نيز بر شروع تشكيل غده پياز تاثير مي گذارند. اما اثرات آنها در مقايسه با طول روز ناچيز است. به محض افزايش طول روز تشكيل غده در پياز آغاز مي شود و هر چه دما بالاتر رود ، تشكيل غده در پياز زودتر اتفاق مي افتد. در تراكم زياد بوته هاي پياز در واحد سطح بدليل سايه اندازي بيشتر در اثر توليد برگها تشكيل غده در پياز زودتر شروع مي شود و علت آن تغيير كيفيت طيف نور مي باشد. بيشتر ارقام حدود ۱۲ تا ۱۴ برگ واقعي توليد مي كنند. سايه اندازي موجب شروع تشكيل غده پياز به دليل تامين نور مادون قرمز بيشتر و نور قرمز كمتر مي شود. پياز به برگ دهي خود در طي تشكيل غده در پياز و رشد ان ادامه مي دهد.

آب و هوا و خاک :
این گیاه در هر آب و هوا و خاکی محصول می دهد .
ولی زمین های سخت مرطوب برای آن مناسب نیستند و از لحاظ درجه حرارت ، در هوای سرد طعم پیاز ، بسیار تند و زننده می شود .
در حالی که طعم پیاز هائی که در نواحی گرم کاشته می شوند ملایم و شیرین می باشند .

کود :
نیاز پیاز ، به مواد غذائی فراوان است و بایستی زمینی را که برای کاشت این گیاه در نظر می گیرند کاملا تقویت کنند .
ولی توجه داشته باشند که در زمان کاشت بذر پیاز و یا پیازهای کوچک از دادن کود حیوانی تازه خودداری شود .
چون باعث فساد و بیماری و پوسیدگی و کرم زدگی گیاه می شود .
بهترین روش تقویت زمین و یا کود دادن به محصول پیاز ، آن است که پیاز را پس از یک محصولی که برای کشت آن قبلا کودکافی به زمین داده شده است بکارند ، و کمبود مواد غذائی گیاه را با کودهای شیمیائی جبران نمایند

روش کاشت :
کشت پیاز ، به دو صورت انجام می گیرد :
۱ ) کاشت بذر در زمین .
۲) کاشت پیازهای کوچک در زمین .
کشت این گیاه دو نوبت در سال ، در بهار و پائیز صورت می گیرد .
به منظور کشت بهاره ، زمین را در پائیز آماده می سازند و کود کافی میدهند و در کشت پائیزه ، در بهار عملیات آماده سازی زمین انجام می پذیرد.
لازم است زمینی را که می خواهند بذر و یا پیازهای کوچک را در آن بکارند ، در زمان کاشت آن را شخم کنند و سپس بذر پیاز ، را به یکی از دو روش خطی و یا دستپاش بکارند .
مسلمآ در روش ردیفکاری ( خطی ) مقدار بذر مصرفی بسیار کمتر و در طریقه دستپاش میزان مصرف بذر زیاد قبل از آنکه پیازها کاملا سبز شوند لازم است که زمین را وجین کنند و علف های هرز را خارج سازند تا آنها روی بوته های پیاز را نپوشانند .
در صورتی که بخواهند پیازهای کوچک را در زمین به صورت خطی بکارند ، فاصله خطوط و یا ردیف ها ۲۵ تا ۳۰ سانتیمتر و فاصله پیازهای کوچک از یکدیگر بر روی خطوط ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر مناسب است .
بذر پیاز سیه رنگ است و روی آن چین هایی وجود دارد .مقدار بذر مورد نیاز برای کشت یک صد متر مربع زمین نسبت به محصولی که مورد نظر است متفاوت می باشد .
به این معنی که اگر منظور تهیه پیاز جهت مصرف به صورت خام و یا پخته باشد و لزومآ باید پیازها درشت باشند حدود ۲۵۰ گرم بذر لازم است .
ولی اگر برای تهیه پیاز ترشی و یا پیازهای کوچک برای کشت سال بعد باشد چون اندازه پیازها کوچک است ، لذا ۵۰۰ گرم بذرمورد نیاز خواهد بود .
به همین دلیل هر اندازه فاصله بوته های پیاز با یکدیگر کمتر باشد پیازها کوچکتروهراندازه که فاصله آنها از یکدیگر بیشتر باشد پیازها درشت تر خواهند بود.
بهترین روش کشت پیاز ، نوع خطی ( ردیفکاری ) می باشد که فاصله بین خطوط ۲۵ تا ۳۰ سانتیمتر و فاصله بین بوته ها روی خطوط ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر باشد .
لکن اگر منظور کاشت دستپاش باشد بهتر است بذر پیاز را تُنُک بپاشند تا در زمان برداشت هم پیازهای کوچک و هم پیازهای درشت داشته باشند و نیازی به تُنُک کردن و صرف هزینه زیاد و کار اضافی نباشند .
هرگاه در محلی که پیاز ، را می کارند ، هوا خشک باشد پیاز ممکن است زودتر به گل بنشیند و گاهی در چنین نقاط در همان سال اول پیازها گل می کنند و بذر می دهند که بذر این پیازها برای کاشت مناسب نخواهند بود.